Μ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ποίημα της Φ.Μέριανου

Απρ 26, 2019
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(4 ψήφοι)
Αυτό το ποίημα το είχα γράψει πριν πολλά χρόνια, μα φαίνεται πάντα επίκαιρο.

Μια τέτοια μέρα

δεν πρέπει να γελάς, να τραγουδάς, να βρίζεις.

Έτσι επιτάσσουν, έτσι λένε.

Μια τέτοια μέρα

πρέπει μ’ ευσέβεια τα σημάδια σου να ντύσεις,

για να μη δουν οι ξένοι

πως για σημάδια πρόκειται.

Να ακυρώσεις την αιδημοσύνη σου

και να τολμήσεις να πατήσεις το σκαλί

με δύναμη και συστολή.

Μα έχεις δώσει άδεια στον εαυτό σου σήμερα!

Και όλοι δίνουν άδεια στο εαυτό τους σήμερα.

Μια τέτοια μέρα

πρέπει να κάνεις ενεργό ένα λευκό πέταλο

που έψαχνες τόσον καιρό στην ψυχή σου.

Να σκύψεις να το σηκώσεις

και να το καμαρώσεις.

Κι ο πόνος πού ‘χεις χαρίσει άθελά σου

κι πόνος που δε θέλησες να συγχωρήσεις

θα κρύβονται στα χείλη σου

έχοντας κι άλλες χαρακιές προσθέσει,

που οι ξένοι δε θα δουν κάτω απ’ το κραγιόν σου.

Μα Εκείνος να, ενώπιον σου.

Όχι Εκείνος.

Η εικόνα Του.

Τριγυρισμένη από χιλιάδες λευκά πέταλα

που οι περισσότεροι με περηφάνια έχουν δείξει

σα μενταγιόν πάνω στα ρούχα της υποκρισίας.

Και τα λυπημένα βλέφαρα

θα λένε οι ξένοι πως σωπαίνουν

από προσήλωση στην τελετή.

Μα αυτά με εικόνες φρίκης έχουνε βομβαρδιστεί.

Τον άλλο χρόνο ας σφαζόμαστε,

αρκεί

τη μέρα αυτή

-μια τέτοια μέρα-

να έχουμε μ’ ευσέβεια γονατίσει.

Φένια Μέριανου

Φιλόλογος

Κατηγορία Πολιτιστικά
Τελευταία τροποποίηση στις %PM, %26 %512 %2019 %14:%Απρ

Σχόλια αναγνωστών

Εφημερίδα

download print

Καιρός

EMAIL Επικοινωνίας

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.